- روز اول حمله؛ و آن هم در عید غدیر… روز بزرگی که یادآور اوج شکوه امیرالمؤمنین بود، هنوز آفتاب کامل بالا نیامده بود که صدای حملات رژیم جنایتکار اسرائیل ، سکوت سحر را شکافت. ساعتی بود حوالی چهار صبح؛ همان لحظه‌ای که تاریخ دوباره خودش را نشان داد. سال‌ها پیش از خیبر تا امروز، دشمنانی بودند که از نام حضرت علی(ع)، از شمشیر عدالتش، از قاطعیتی که باطل را رسوا می‌کرد، کینه به دل گرفتند. آن کینه، نسل به نسل چرخید و هنوز هم خیال می‌کنند می‌توانند شادی غدیر را در دل شیعیانش خاموش کنند. اما غلط کردند؛ تاریخ بارها ثابت کرده که هر ضربه‌ای که اسرائیل جنایتکار در روز عزت می‌زند، خودش را رسواتر می‌کند. آن صبح، ما با تک‌تک اخبار، سنگینی حمله را می‌فهمیدیم؛ اما زیر جانمان طوفانی از آرامش بود. چون ما فرزندان مکتبی هستیم که در سخت‌ترین روزها هم قامت خم نمی‌کند. شیعه‌ی علی بودن یعنی ایستادن؛ یعنی وقتی دشمن خیال می‌کند می‌تواند دل‌ها را بلرزاند، تو با تکیه بر راه و سیره مولا، محکم‌تر از قبل بایستی. ما همان روز فهمیدیم: عید غدیر فقط یک جشن نیست؛ یک بیعت است. بیعت با راهی که قرن‌هاست روشن مانده؛ راه سربلندی، راه عزت، راه مقاومتِ هوشمند و استوار. و امروز، ما با الهام از مکتب امیرالمؤمنین و تحت پرچم رهبری که ادامه همان مسیر حق است، نمی‌گذاریم دشمن شادی ما را بدزدد، امنیت ما را لکه‌دار کند، یا هویت ما را بشکند. این راه، راه جنگیدن کور نیست؛ راه ایستادگی حکیمانه است. راهی که پرچمش را نسل به نسل حفظ می‌کنیم تا روزی برسد که این پرچم با عزت، با سربلندی به دست صاحب اصلی‌اش؛ یعنی آن منجی موعود، حضرت ولی‌عصر (عج) مهدی صاحب الزمان سپرده شود ♥️♥️